شب به کام زاهدان افتاده است

دل به دام عاشقان افتاده است

امشب اینجا من چرارسواترم

نوبت جام شراب وپیمانه است

امشب ازرندان گریزان می شوم

درمیان مه رویان پنهان می شود

ساعتی فرصت بده با اشتیاق 

خاک پایت در بیابان می شوم 

هر که آمدبرمزارم اشک ریخت 

اوبداندتاسحرهردم پریشان می شوم 

خواب خوش تقسیم جهل واشتیاق

خسته ازخود من پشیمان می شوم 

ساقی جاهل بریزد خون من درجام تو

تا ببارداشک من هرقطره دریا می شوم 

اززمین وآسمان غم می رسدبرجان من

تابدانی دردل شب ازتوپنهان می شوم

بس جدا شد ناله هایم زین قفس

با توچون هستم  درمان می شوم

تمرین شعر برای آرامش خودم

غلام حسین حاجی آقا

سروتنهایی من دربادعصیان هوس

خواب خوش درخلوت دلدارداشت

چون به عشق معشوق دیوانه گشت 

طعمی ازمیوه های این باغ داشت

نگاه سردساحل به قایق شکسته

نصیحت امواجی بود برپیکرش

پرنده ای غمگین بر لاشه ماهی مرده

داستان استقامت می خواند

عبورازخط آغازی بی انتها

فرار لحظه های تو

خواب خوش خوشبختی

دررویای خودگیسوان تورامی بافد

تابه عشق عروسی خوبان

جشن گل برپاکند

اما رویا هوس نبود 

دردی بود بی پایان

سلامی بودبی جواب

رویاهوسی بود بی هدف 

خوابی بود درانتظارشفا

سال ها می گذردتا این درد سنگین

دهان بازکند برمزارما 

وتو با پرسشی که خودت  پاسخ آن هستی

فریادخواهی زد دیوانگان چرا سفید می پوشند

خواب پریشان پروانه را

شمع به آتشی گرفت وخندید

برمزار عشق

درخواب اسب آرزوی من

سواری نشسته درانتظارتو 

و می پرسد از خطر

ساحل به امیدامواج خروشان

قصه های دلش رابه باد می گوید

من زنبوری را می بینم 

که شهد می برد و شبنمی که

درصبح آواز می خواند برای تو

اما زمستان گذشت وآدمک برفی 

در شبی بدون من پرواز کرد

من لاک پشتی را می بینم که

درلاک خودم خجالتی است

چراغی که در ویرانه ای

درویشی را داستانی از قناعت می خواند

من پیرزنی رامی بینم که 

نگاه لرزانش بر امام زاده ای

طلب شفای کودکی رادارد

چه کنم بادرد- وقتی فرزند آرزو

دردامن سحر به مرگ پروانه ها می نگرد 

سکوت می پرسد حقیقت را از من

ناله ها قیام می کنند 

در لحظه های ناامیدی 

این جا شهر سوخته است

هرکس بال پروانه ای را می سوزاند

فردا من با زهم می پرسم 

از ماه داستان خلقت آسمان را

شعر-حاجی اقا

ازچه خوابم راپریشان می کنی 

دیده گانم رااشک باران می کنی

تا که هستم درغم وتنهایت 

روزگارم راتیرباران می کنی

این قصه های من پایانی نیست

در شب بارانی دلم

انگار خنجری می زنند درشب

برقلب کبوتران حرمم

تا کجا باید تحمل کنم

هم چنان باران می بارد

دستانم خالی است 

اما همچنان باران می آید 

همچنان کودکان گرسنه می خوابند

شب سیاه است وسرداست

بازهم باران می بارد

گوش ها نمی شنود ودیده هانمی بیند

این شب سرد همچنان می تازد

بردل های پریشان

نگاه کن به آن سوی سرزمین نور

ایستاده در انتظار تو 

فردا آسمان دلت آسمانی است

مونترال - حاجی اقا-رها می شوم